هیتو بورونه زرچی فرکشیته hito boorone zarchi farkashaite

همینکه درد[استخوان سوز] بوران فروکش کرد

انار داره نیناکی آتشیتهanar dare ninake aatasheite

حدقه ی چشم درخت انار آتش گرفت

شوروم چایی میجیکه سر بنیشتهshoroom chyii mijike sar banishte

مه[صبحگاهی]روی مژه ی [بوته ی]چای نشست

وارش دامونه دیم کوله والیشتهvarash daamone dim koole valishte

باران گونه ی کوهسار را لیسید

زمونه خو بشو راجی وگرسه zomone khoo bosho ra jee vagarse

زمانه از راه رفته ی خود برگشت

زمین خو پس بزه آبه فبرسهzamin khoo pas baza aabe fabarse

زمین آب پس زده ی خود را [دوباره ] بلعید

زمستون کم کمی خو پا کولاچیzommoston kam kamey khoo pa koolache

زمستان کم کم پایش را جمع کرد

بورون خو یخ بزه کومه که واچیbooron khoo yakh baza koomake vache

بوران کلبه ی چوبی یخ زده اش را خراب کرد

سیا ابرونه جول بی او دخوشتهcia abrone jool bi ow dakhoochte

بدون آب گونه ی ابرها فرو رفته شد

سوفالی خونه نه جون گین فوخوشتهsoofali khonane jon geen fokhooshte

سرو تن خانه های سفالی خشک شد

گیله وه لیله کو چوشمونه واودهgile ve lilekoo chooshmone vawde

گیله وا چشمان لیله کو را باز کرد

اونه داماتی رخته اونه دودهoone damati rakhte oone dowde

لباس دامادیش را به او پوشاند

بوما افتو سیا ابره دموتهbooma aftoww cia abre damoote

آفتاب آمد ابر سیاه را زیر پا گذاشت

سیویت بالش بنه بیته بخوتهcivit balash bana bayte bakhoote

بالش سفید گذاشت و خوابید

بخوته خوه مین بی کار ننیشتهbakhoote khowe men bikar nanishte

خوابید اما در میان خواب بی کا ر ننشست

یه دسّی ابره کرچوده ببیشتهye dassi abre karchowde babishte

با یک دست ابر را تُرد و برشته کرد

اودسّه جی زمینه گیجگالی دهoo dasse jee zamine gijgali da

با دست دیگر زمین را قلقلک می داد

اونه گیجگالی جا سر گول درامهoone gijgali ja sar gool dara ma

و هرجایی که قلقلک می داد گلی می رویید

گیله وه ویرسه خو رخته دودهgile ve virasa khoo rakhte dowde

گیله وار بیدار شد ولباسش را پوشید

دکشه قیشه خو کلّه فیودهdakashe ghayshe khoo kalla fiowde

کمربندش را محکم و حمله ور شد(سرش رابه جهتی که می خواست به خشم چرخاند)

خو اسبه زین بنه تنگه دکشهkhoo asbe zin bana tange dakashe

اسبش رازین کردوتنگش را محکم کرد

خو شلّاقه ببورده جور فکشهkhoo shallaghe baboorde jor fakashe

شلاقش رابالابردوبه شدت نواخت

خو اسبه واشکه موسون پرادهkhoo asbe vashake mooson parada

اسبش را همانند باز به پرواز در اورد

بوشو تا لیله کو گوفه سرادهboosho ta lilekoo goofe sarada

رفت تا از قله ی لیله کوه رد شد

خو پا بون گول بکاشته تیته چودهkhoo pa boon gool bakashte titte chowde

و زیر پایش گل کاشت وشکوفه پرورد

دل و دوجه بهار دوده پرودهdalo dowja bahar dowde poorowde

در همه جا بهار ریخت و پر کرد

هیتو بورونه زرچی فرکشیته hito boorone zarchi farkashaite

همینکه درد[استخوان سوز] بوران فروکش کرد

انار داره نیناکی آتشیتهanar dare ninake aatasheite

حدقه ی چشم درخت انار آتش گرفت

شوروم چایی میجیکه سر بنیشتهshoroom chyii mijike sar banishte

مه[صبحگاهی]روی مژه ی [بوته ی]چای نشست

وارش دامونه دیم کوله والیشتهvarash daamone dim koole valishte

باران گونه ی کوهسار را لیسید

امه چیسکال دمه تیتّه پروده ame chiskal dame titte poorowde

دم حیات ما را شکوفه پر کرده

تی دسّه اربکو دار تیتّه بودهti dasse arbakoo dar titte bowde

درخت امرود وحشی که تو کاشته بودی شکوفه کرده

آزاردارونه گوف پاپّوی بوخونسهaazar darone goof pappoy bookhonse

بالای درختان آزاد فاخته خوانده است

نیاته هرچی خو یاره دوخونسهnayate har chi khoo yare dookhonse

هر چه یارش را صدا کرد نیافته است

الاتی تی اونه چوشمونه پیش سوتala titey oone chooshmone pish soot

شکوفه خدا [ماه]در پیش چشمانش می سوخت

خو دردونه الاتی تیکه به گوتkhoo dardone ala tite ke be goot

درد های خودش را به شکوفه خدا می گفت

الاتی تی چه تی چوشمون بومسّهala titey che ti chooshmon boomassa

ای شکوفه خدا چرا چشمت ورم کرده است

مگه تی گب تی دیله مین دومسّهmage ti gab ti dile men doomassa

مگر حرفت در دلت گیر کرده است

الاتی تی تی دیم چه زرده امشوala titey ti dim che zarde emshow

ای شکوفه خدا چرا رویت امشب زرد است

تی دیلم می موسون پوردرده امشوti dilam mi mooson poor darde emshow

دل تو هم مثل من امشب پر درد است ؟

الاتی تی چره امشوخماریala titey chare emshow khomari

ای شکوفه خدا چرا امشب خمار هستی ؟

نکونه می موسون تو حال نداریnakoone mi mooson too hal nadari

نکند مثل من تو هم بیمار هستی

الاتی تی چه تی گیره شلادایala titey che ti gire shalaaday

ای شکوفه خدا چرا گریه ات را رها کرده ای ؟

می دیل و تی دیله امشو بلادیmi dilow ti dile emshow baladay

دل من و دل خودت را امشب آتش زدی

الاتی تی شوه چادر سرادی ala titey showe chaadar saraadi

ای شکوفه خدا چادر به سر شب کن

بازین تی گرمه اشکونه گرادیbazin ti garme ashkone garaadi

بعد اشک های گرمت را سرازیر کن

تی جا سر انقذر بیتی بنیشتیti ja sar anghazar beyti banishti

آنقدر سر جایت گرفتی نشستی

بورونه زرخه شلّاقه واچیشتیboorone zarkhe ashkone vachishti

تا اینکه شلاق تلخ بوران را چشیدی

ستاره نه لبو لوچه ولارسهsatarane labo lowche valarse

لب و دهان ستاره ها آویزان شده است

شوه گالپوش خونه دیوار دفارسهshowe galpoosh khone divar dafarse

دیوار خانه گالی پوش شب خراب شده است

واشک خو چیک و خو توکه بداشتهvashak khoo chiko khoo tooke badaashte

باز ، چنگال و نوکش را نگاه داشته

للیک داره تیفه همره بتاشتهlalik dare tife hamra batashte

با تیغ درخت «للیک » تیز کرده است

نوخون پاپّوی واشک ته به کمینهnookhon pappoy vashak te be kamine

ای فاخته نخوان باز ، در کمین توست

بتاشته چیکه جی امشو ته گینهbatashte chike jee emshow ta gine

با چنگال تیز کرده امشب تو را می گیرد

هزار ته تی موسون چی دونبالودهhezar te ti mooson che doonbalowwda

[باز ]هزار مثل تو را دنبال کرده است

پیلم کو بولبوله داده لالودهpilam kowboolboole daade lalowda

[مانندگیاه]«پلم» صدای بلبل کوهی را لال کرده است

* گیاه پلم دانه های سیاهی دارد که می گویند با خوردن آن ها بلبل لال می شود

نوخون پاپّوی لیله کو شو ایازهnookhon pappoy lilekoo show ayaaze

نخوان ای فاخته شب لیله کوه سرد است

می دیله سوفره نی تی ورجه وازهmi dile soofrani ti varje vaaze

سفره دل من هم پیش تو باز است

نوخون تا مو بگوم می درده تی ورnookhon ta moo bagoom mi darde ti var

تو نخوان تا من دردم را پیش تو بیان کنم

می دیل کوشتای تره می گب پیلو ترmi dil kooshtaytare ti dil pilotar

دل من کوچک تر است و سخنم بزرگتر

می دیل مه گوت بگو تا ایسه نوتمmi di magoot bagoo ta ise nowtam

دلم به من می گفت بگو تا به حال نگفته ام

می دیله گب دبو تا ایسه نوتمmi dile gab daboo ta ise nowtam

در دلم حرف بود تا به حال نگفته ام

مو نانی تی موسون خیلی بوخونسمmoonani ti mooson kheyli bookhonsam

من هم مثل تو خیلی خوانده ام

نیاتم هرچی می یاره دوخونسمnayatam har chi mi yare dookhonsam

هر چه صدا کرده ام یارم را نیافته ام

خو چوشمه چای باغه مین ووده می یارkhoo chooshme chay baghe men vowde mi yar

چشم خود را یار من در باغ چای باز کرده است

پلت دارونه سایه دوده می یارpalat darone saaya dowde mi yar

سایه درختان «پلت » را پوشیده است

الوچه ولگ اونه اشکه پوکودهalooche valg oone ashke pookowde

برگ درخت آلوچه اشک هایش را پاک کرده است

انار دار اونه به زاک ماری بودهanar dar oonebe zakmaari bowde

درخت انار بچه داریش کرده است

گیله وه گوت اونه گاره دلاکنgile va goot oone gara dalakan

به گیله وا می گفت گهواره اش را تکان بده

زمین خونه اونه رخته دلاکنzamin khone oone rakhte dalakan

زمین می خورد لباسش را بتکان

اونه لالایی خوندن کس روخونهoone lalayikhondan kas rookhone

کسی که برایش لالایی می خواند رودخانه بود

دامونه تال اونه ویسین هلونهdamone tal oone visin halone

پیچک های کوهسار برایش « هلونه » بودند

* هلونه نوعی جایگاه خواب که با طناب و چادر ساخته می شود و زن های روستایی به هنگام کار بچه را در ان می خوابانند

هیتو بورونه زرچی فرکشیته hito boorone zarchi farkashaite

همینکه درد[استخوان سوز] بوران فروکش کرد

انار داره نیناکی آتشیتهanar dare ninake aatasheite

حدقه ی چشم درخت انار آتش گرفت

هیتو کوبولبولونه خو ببوردهhito kow boolboolone khow baboorde

همین که بلبل های کوهی به خواب رفتند

انار دار نه ! می یاره مار بموردهanar dar na mi yare mar bamoorde

درخت انار ، نه ! مادر یار من مُرد

شوروم چایی میجیکه سر بنیشتهshoroom chyii mijike sar banishte

مه[صبحگاهی]روی مژه ی [بوته ی]چای نشست

وارش دامونه دیم کوله والیشتهvarash daamone dim koole valishte

باران گونه ی کوهسار را لیسید

دامون خو چوشمه تا ووده بوخونسهdaamon khoo chooshme ta vowde bookhonse

تا کوهسار چشمش را باز کرد و آواز خواند

همه ویلوده می یاره دوخونسهhame vaylode mi yare dookhonse

همه را رها کرد و یار مرا صدا زد

لاکوی بی کارننیش هنده بهارهlakoy bi kar nanish hande bahare

دخترک بیکار ننشین باز بهار است

لاکوی چایی تی دسّه رادوارهlakoy chayi ti dasse radavare

دخترک چای منتظر دست توست

زمستونه دوته چوشمم کورابوzomostone doote chooshmam koorabo

دو چشم زمستان هم کور شد

دبد تی چاشوه چای باغ تورابوdabad ti chshowe chay bagh toorabo

چادر شبت را [ به کمر ] ببند باغ چای دیوانه شده

بوما چای باغ می جی هیته می یارهbooma chay bagh mi jee hayte mi yare

باغ چای آمد و یار مرا از من گرفت

زمستون چوده می فصله بهارهzomooston chowde mi fasle bahare

بهارم را به زمستان بدل کرد

هله می یاره چوشمه او نخوشتهhale mi yaare chooshme ow nakhooshte

هنوز اشک چشم یارم خشک نشده

بوما چای باغ ومی یاره بکوشتهbooma chay bagho mi yare bakooshte

باغ چای آمد و یارم را کشت

گلودن چای باغه سینه می یارهgalowdan chay baghe sine mi yare

در سینه باغ چای یارم را دفن کردند

نوخون پاپّوی نوخون هنده بهارهnookhon pappoy nookhon hande bahare

نخوان ای فاخته نخوان باز هم بهار است

می یاره قبره سر چایی گلودنmi yaare ghbre sar chaye galowdan

روی قبر یارم چای را کاشته اند

نوخون پاپّوی تی یارن هه گلودنnookhon pappoy ti yaran he galowdan

نخوان فاخته [حتماً ] یار تو را هم همین جا دفن کرده اند

نوخون پاپّوی نگو فصله بهارهnookhon pappoy nagoo hande bahaare

ای فاخته نخوان نگو فصل بهار است

نگو چای باغ بگو قبره می یارهnagoo chay bagh bagoo ghabre mi yare

نگو باغ چای بگو قبر یار من است

نگو چایی بوخور چای اونه خونهnagoo chyi bookhor chay oone khoone

نگو چای بنوش که چای خون یار من است

اونه خون گه می گولی جیر نشونهoone khoon ge mi gowle gir nashoone

خون او که از گلویم پایین نمی رود

نگو چایی بوخور این مه نوانهnagoo chayi bookhor in ma navane

نگو چای بنوش من این را میل ندارم

می یاره خونه خون خوردن ندانهmi yare khoone khoon khordan nadane

خون یار من است خون خوردن ندارد

هیتو هرجا یته یاره گلودن hito har ja yate yare galowdan

همین طور هر جا یاری را دفن کرده اند

اونه سینه سه چایداره گلودنoone sine se chaidare galowdan

روی سینه اش بوته چای را کاشته اند

نودونی گه می یار چندی جوون بوnoodoni ge mi yar chndi joovon boo

نمی دانی یار من چقدر زیبا بود

تی ور باشد می یاره نوم «گیلون» بوti var bashad mi yare nom gilon boo

پیش خودمان بماند نام یار من « گیلان » بود